Gordijnen kiezen en goed opmeten

Verduisterend of lichtdoorlatend?

Verduisterende gordijnen hebben een dichte weving of een coating aan de achterkant en houden vrijwel al het licht tegen. Fijn in de slaapkamer, voor wie overdag slaapt of in de zomer niet om vijf uur wakker wil worden. Ze isoleren ook: een dik gordijn houdt 's winters de kou bij het raam.

Lichtdoorlatende gordijnen en vitrage geven privacy maar laten daglicht binnen. In de woonkamer combineer je ze vaak: vitrage voor overdag, een dichter gordijn voor de avond.

De breedte: reken met twee keer

Meet de breedte van je rail of roede, niet van het raam. Een gordijn dat dicht is moet nog in plooien hangen, anders ziet het eruit als een strak laken. Reken daarom met ongeveer twee keer de railbreedte aan stof, verdeeld over de banen. Een rail van 140 cm vraagt dus zo'n 280 cm gordijn: twee kant-en-klare banen van 140 cm breed.

De lengte en standaardmaten

Meet van de onderkant van de rail of de ringen tot de vloer en haal er een à twee centimeter af, zodat het gordijn net boven de vloer zweeft. Kant-en-klare gordijnen zijn er meestal in 140 cm breed en een paar vaste lengtes: rond 175 cm voor tot de vensterbank, 245 cm voor een gewone plafondhoogte en 300 cm voor hoge ruimtes. Te lang kun je laten innemen; te kort blijft te kort.

Stof en ophangen

Polyester kreukt weinig, is goedkoop en vaak in de machine wasbaar. Linnen en katoen vallen natuurlijker, maar kreuken en kunnen bij de eerste was iets krimpen. Velours is zwaar, dempt geluid en houdt warmte goed vast.

Kijk ook hoe het gordijn hangt. Ringen of zeilringen in de stof schuiven over een roede en geven grote, regelmatige plooien. Een plooiband met haakjes past in een rail. Lussen en een tunnel zijn eenvoudig, maar schuiven minder soepel.